Sempre in Mente, nestje geboren 8 juni 2024 van Niso x  Roxy

Hier komen de filmpjes: video 1 ; video 2 ; video 3 ; video 4 ; video 5 ; video 6 ; video 7 ; video 8 ; video 9 ; video 10 ; video 11 ; video 12 ;  video 13 ; video 14 ; video 15 ; video 16 ; 

Eind maart: ruim eerder (6 weken) dan ik had verwacht, werd Roxy loops! Roxy woont niet permanent bij mij, want ik heb haar samen met Ron en Ria. Ron bracht Roxy hierheen en we gingen meteen progesteron testen. In eerste instantie zag Rox een autoritje helemaal niet zo zitten, maar bloed prikken bij de dierenarts was helemaal een ‘no go’. Dat lukte natuurlijk toch, maar de progesteron was nog niet heel hoog. Dus moesten we over 3 dagen terug. De auto ging beter, maar het prikken werd wel een ‘discussie’. Enfin, bij de derde keer bloed prikken en een weliswaar iets gestegen waarde, dacht de dierenarts ook, haar niet verder te plagen en adviseerde ‘maandag dekken’ (het was inmiddels vrijdag).
Zaterdag zag ik nog weinig interesse bij Niso, en ook Roxy bood zich nog niet aan; dus ik begon er al een hard hoofd in te krijgen. Tot zondagochtend! En na even niet opletten, vond ik ze gekoppeld aan mekaar in de tuin. Nog wat vroeg (dierenarts had maandag gezegd), maar vooruit. Gelukkig herhaalde zich maandag het tafereel, dus het kon eigenlijk niet meer verkeerd gaan.

6 mei: Inmiddels 4 weken verder en dus tijd voor een echo. Roxy kwam weer een weekje logeren, en dit keer liet ik een echo thuis maken door puppylookecho.nl. Zij woont in Bergen op Zoom, dus reuze makkelijk. 8 stuks telde ze.

Sinds 1 juni logeert Roxy weer hier, zodat ze kan wennen aan de omgeving en de werpkist. Vrijdag begint ze wat onrustig te worden; veel graven, niet eten. ’s Nachts houd ik een wakend oog en om 6 uur de volgende ochtend lijkt het of ze naar buiten wil. Als ik beneden kom zie ik een plas vruchtwater liggen en zodra we weer binnen zijn, zie ik ineens een perswee! Ik trek snel iets anders aan, dan een onhandige ochtendjas en als ik 2 minuten later weer beneden kom, ligt daar al de eerste pup. Een reutje van 420 gram. In record tempo volgende nummers 2 tot en met 5; in anderhalf uur, 5 pups heb ik nog niet eerder meegemaakt zo snel. Nummer 6 en 7 laten een uur ertussen. En als weer een uur later nummer 8 tevoorschijn komt, zie ik meteen dat daar geen leven in zit. Wat ik ook probeer, het mag niet baten. Nummer 8 is helaas doodgeboren. Heel erg sneu, en helaas hoort ook dat bij het fokken.

Desondanks toch een heel mooi nest; 4 reutjes en 3 teefjes.

Update 11 juni: de pups doen het goed. Roxy is een zeer zorgzaam moedertje en niet weg te slaan bij d’r kinders. Ze gunt zich bijna geen tijd om zelf wat te eten en rent als een hazewind weer terug zodra ze een plasje heeft gedaan.

Vandaag, dag 3, zijn we ook begonnen met ENS, Early Neurological Stimulation waarbij je iedere dag 5 kleine oefeningen doet om het zenuwstelsel te stimuleren. 

Bijna 1 week zijn ze al weer, en de eerste kiloknaller komt in zicht. Roxy neemt af en toe wat meer tijd voor zichzelf, en gelukkig eet ze ook wat beter dan in het begin. De neusjes en voetzooltjes beginnen al mooi zwart te verkleuren (ze worden roze geboren!)

Vandaag zaterdag 15 juni; 1 week oud en de eerste kiloknaller is een feit! Meneer ‘rood’, ook de dikste bij de geboorte, weegt vandaag 1045 gram.

19 juni: de oogjes beginnen langzaam open te gaan; bij sommige zie je een hééél klein spleetje. Beetje lastig te fotograferen in je eentje. Mamma Roxy vindt inmiddels wel dat ze er niet per se de hele dag bij moet liggen. Dus die komt alleen op ‘etenstijd’. Dan is het inmiddels wel een beetje druk aan de melkbar; past nog net. En anders wordt het ‘stapelen’.

2 weken. Wat gaat het toch snel. Geluid komt er ook al uit, en het kruipen is waggelen geworden. Nog even…. en dan lopen ze zo de deur uit.